یاد ایام

خوبه که یک وقتهایی برگردیم به قبل و همه آنچه گذشته را مرور کنیم. همه آن خوبی ها، آرامش ها و نا ملایمتی ها و .....

مدتی است که  یاد بروبچه های خوب هنرستان پیام شهید (پیام امید) افتادم. چند وقتی میشه که دلم برای دوستان دوران مدرسه تنگ شده، اونهایی که با رفتنشون اسم مدرسه را از امید به شهید تغییر دادن، اونایی که با امید به آینده یاد دوستای شهیدشون بودن، معلمهای وصف ناشدنی که شخصاً همیشه مدیونشون هستم و اثر تعلیماتشون را بارها و بارها تو مسیر زندگیم حس کردم و همه لحظه های خوب با اونها بودن را ...

دنبال نام و نشونشون هم گشتم، چند تا از دوستان را پیدا کردم و باهاشون تماس گرفتم و چه جالب که این احساس یاد ایام در وجودشون پیدا بود و پنداری منتظر این تماس بودند.

سایت فارغ التحصیلان هنرستان پیام شهید هم پیدا شد ولی هیچ راهی برای ارتباط تکمیلی با اعضای سایت وجود نداشت. مثل اینکه نزدیک ده ماه از آخرین به روز رسانیش گذشته و مدیر سایت به سراغش نیومده و من دیر رسیده بودم! یک بار دیگه خیلی زود، دیر شد.

مثل همیشه امیدوارم به اینکه دوباره این ارتباط برقرار میشه...... امید یکی از درسهای بزرگ معلم های عزیزمه که همیشه همراه خودم دارم.

الآن تصمیم گرفتم تا چند روز آینده تعدادی از عکسهای گروهی اون دوران را تو بخش تصاویر قرار بدم. شاید یکی از همین بر و بچه ها  توی جمع، اتفاقی به اینجا سری زد و ارتباطی برقرار شد

بیکاری عجیب!

 یادم میاد وقتی در یکی از مقاطع تحصیلی درسم تمام شده بود، تقریباً چهارده روز بیکار بودم تا شغلی برای خودم پیدا کردم و تو این ایام بیکاری حسابی حوصله ام سر رفته بود و قرار نداشتم، تابستانهای ایام مدرسه را کار کرده بودم و بعد از آن هم هیچ وقت بیکار نبودم حتی ایام درس بعد از مدرسه هم همیشه یک شغلی همراه درس داشتم. حالا که سالها از آن موضوع گذشته و برای خودمان سابقه کار به هم زدیم و ادعای مهارت هم داریم بر حسب یک بی اصولی و بی تدبیری سرپرستان بالادستی شرکت نشستیم توی اتاق کارمون و هر روز بیکار میریم و میاییم و همینطوری دارن بهمون حقوق میدن! خلاصه که حسابی بی قرارم و شاید برای همین بی تابی باشه که خودم را با این نوشته ها مشغول کردم. از یه طرف میبینی برای اجرای امور نیاز به دونسته هات دارن ولی کسی نمیبینه (شاید هم مسئولین مرتبط که چند صد کیلومتر اونطرف تر نشستن در جریان این اوضاع نیستند) از طرف دیگه اگه بری خودتو قاطی اموری که از نظر سازمانی در حیطه کاریت نیست کنی ممکنه بهت بگن شما کار خودتو انجام بده (یعنی همینطور بیکار تو اتاقت بشین و هر وقت جبهه های کاری برات باز شد بیا تو میدون). گفتم جبهه کاری، خودم که میدونم با توجه به وضعیت اجرایی کار جلو رو تا چند ماه دیگه بخش من فعال نمیشه، البته اگه این نیاز دنیوی نبود برای اینکه خودمو از کرختی نجات بدم حتماً تغییر شغل میدادم. روح من با یک جا نشستن سازگاری نداره ولی این دفعه خودم نیستم که برای این روح باید تصمیم بگیره.